Wigilię i Święta Bożego Narodzenia warto przeżyć przede wszystkim w duchu wiary i polskiej tradycji. Zacznijmy Wigilię od modlitwy i czytania Ewangelii o narodzeniu Jezusa, pamiętając, że to On jest centrum Świąt. Wspólna wieczerza, dzielenie się opłatkiem, przebaczenie i dobre słowo budują jedność w rodzinie. Pielęgnujmy polskie zwyczaje: kolędy, sianko pod obrusem, puste miejsce przy stole – jako znak pamięci o potrzebujących. Uczestnictwo we Mszy świętej (Pasterce) i w świątecznych nabożeństwach pomaga przeżyć te dni głębiej, z wdzięcznością i radością z przyjścia Zbawiciela.
Wigilia
Cicho zapada wieczór nad domem i światem,
pierwsza gwiazda jak obietnica migocze nad dachem.
Stół prosty, biały obrus, sianko jak dawniej,
a w sercach tęsknota, co łączy pokolenia.
Opłatek kruchy jak ludzkie słowa i winy,
łamany z drżeniem rąk, z ciszą pełną przebaczań.
W spojrzeniach więcej mówi się niż w zdaniach —
bo miłość nie potrzebuje głośnych znaków.
Puste miejsce czeka… może na kogoś bliskiego,
a może na Boga, co przychodzi po cichu.
W kolędzie brzmi pamięć tych, których już nie ma,
lecz tej nocy są bliżej niż kiedykolwiek.
I rodzi się Pokój — nie w blasku i chwale,
lecz w prostocie serc, w rodzinnej modlitwie.
Tak właśnie przychodzi Bóg na Wigilię:
mały, wzruszający, prawdziwie obecny.